Hoe het avontuur begon

Helaas was het dit jaar tijdens mijn zomervakantie op Trixie (jaguar 22, 6,60m) niet zulk mooi weer. Ondanks dat ik heerlijk heb gezeild en steeds meer zelfvertrouwen in Trixie en mezelf kreeg met veel wind, was het binnen gewoon nat en vooral klein en laag. Zeker samen met mijn trouwe viervoeter Roosje. Tijdens de vele uren binnen, door de regen, was er veel tijd om op markplaats rond te speuren. Altijd met het idee; ik ga nu geen andere boot kopen, want ja Trixie is echt net een soort van klaar. Maar ja dan kom hetzelfde type boot tegen als waar je op opgegroeid bent en wordt je verliefd. En ga je dromen over de mooie tochten die je hier mee zou kunnen maken. Want eerlijk is eerlijk met Trixie kan je niet verantwoord de zee op en de zee die trekt. Op zee voel ik mij fijn. Het geeft me een gevoel van vrijheid. De mogelijkheden zijn eindeloos. Zo ook de vergezichten. Waar de meeste mensen misselijk worden, krijg ik trek. De zee is altijd in beweging. En beweging is vooruitgang. En ik hou niet van stilstaan. Ik wil vooruit. De wereld ontdekken. En hoe mooi zou dat zijn om dat op eigen kiel te kunnen?

Toch maar even gaan kijken bij die Dehler Duetta dan? Ook al ligt ze helemaal in Volendam? Ik geef mezelf nog een paar weken om erover te denken. Als ze dan nog steeds te koop ligt, moet het zo zijn, spreek ik met mezelf af. Een maand later sta ik samen met m`n ouders aanboord. Want die vonden het zo leuk om weer hun oude type boot te zien, dat die wel mee wilde met kijken.

Het is een echte klusboot. Maar dat wist ik al van de foto`s. Al verbaasde mij het dat de verkoper haar niet even had schoongemaakt. Alles was groen. Er was al driekwart jaar niemand aanboord geweest. Ook niet om even op te ruimen. Zover als we konden beoordelen was al het werk cosmetisch. De constructie zag er goed uit, de bilge was droog. Ondanks dat het regende. Dus tijd om de motor te starten. Want als die het ook doet, dan wil ik dit klusproject wel aangaan.

Eerst maar even oliepijlen. Vol enthousiasme trek ik de pijlstok uit de motor. Een sole 17 met nog maar 468 draaiuren. Ik hoor de oude eigenaar nog zeggen; kijk een echte schipper. Het oliepijl was goed. Nu de oliepijlstok nog terugplaatsen. Ik kan je vertellen. Het was niet te doen. Het duurde een half uur. De handleiding gegoogled. Hondenkooi leeggehaald om er vanaf de zijkant bij te kunnen. Het gat was niet te vinden en naderhand bleek dat hij om een hoekje terug moest. Maar uiteindelijk zat hij weer en kon er gestart worden. De motor wilde starten en klonk goed. Onze reserve accu kon dus in de auto blijven. Want natuurlijk waren we op alles voorbereid.

De onderhandelingen werden gestart en 2 dagen later was Hydrophobe van mij. Tijd voor een nieuw avontuur.

Eerst maar eens aan de schoonmaak. Want er kan dan wel veel aangedaan moeten worden, maar vies hoeft ze niet te zijn. Na een middag soppen ging ze van groen naar crème. Een stuk beter. Ik durfde weer aanboord te stappen zonder me te schamen.

Daarna werd het tijd om ernstig op te ruimen. Want het zou toch leuk zijn als ik binnen in de ruime salon ook echt kon zitten. Gelukkig had ik nog een paar dagen vrij voor mijn vakantie over was. Dus ging ik aan de opruim.

Schoon en opgeruimd begon het toch te kriebelen om een stukje te gaan varen. Maar zeker in je eentje op toch onbekend water moet je dan wel kunnen vertrouwen op de motor. Ondertussen had ik de accu`s opgeladen, dus durfde ik wel weer te starten. Helaas volgde alleen een tik en daarna niks. Accu`s dan toch niet vol genoeg? Na meten bleek dit niet het geval. Het was wel opvallend dat ik een nieuwe startmotor had gevonden tijdens het opruimen. Na wat heen en weer gebel met mijn vader, die ondanks alles altijd klaar staat voor wat technisch advies. Zijn we ervan overtuigd dat het de startmotor moet zijn en begin ik dus met sleutelen. Helaas is het een rare sleutelmaat en een vervelende plek, dus moet dit de volgende keer met het juiste gereedschap worden vervolgd.

Mn ouders besluiten dat ze het volgende weekend wel met mij mee willen om te zorgen dat de motor start, er een strijkbeugel is en te zorgen dat we veilig naar huis kunnen varen. Helaas is het een super heet weekend en valt al het klussen nog niet mee. M`n vader wisselt de startmotor. Geen makkelijke klus, maar het lukt. Helaas volgt daarna dezelfde tik. We vinden daarna uit dat als je de sleutel heel snel doordraait de motor wel start. Er zit een te lang starten beveiliging in het paneel. Waarbij te lang in dit geval echt héél kort is. Met wat draden doorverbinden is het opgelost en kan er gewoon gestart worden. Tijd om de motor een beurt te geven. De motor blijkt heel compact in elkaar te zitten, waardoor ook dit de mogelijke uitdagingen opleverde. Ik had echt het idee dat ik wat gewrichten miste om dit makkelijk te kunnen. Maar ook dit lukt. Dan schroeven we nog even een strijkbeugel in elkaar en proberen we de mast strijken. Maar het is gewoon niet ons weekend. Want hoe deze strijkinstallatie is bedacht snappen we nog steeds niet. Aan alle kanten is alles te kort. Dus er moet flink geïmproviseerd worden. Gelukkig kunnen we dat goed met z`n drieën. Dus iets later als gepland kan ook de mast worden gestreken. Moe maar voldaan gaan we slapen. Om de volgende dag, ja je geloofd het niet. Te gaan proefvaren.

Als de mist is opgetrokken varen we uit. Er staat wel nagenoeg geen wind. Maar ik ben trots en blij. Ik kan eindelijk varen met mijn nieuwe schuit. En dat voelt goed! Ze stuurt en manoeuvreert goed, zowel voor als achteruit. Alleen de snelheid ligt niet zo hoog. Tijd voor een onderwaterinspectie. Er staat eigenlijk geen wind, dus voor anker hoeft niet. M`n ouders letten op en ik ga te water. We varen wat mosselen met ons mee. Dus ik ga aan de slag. Een heleboel sneeën in m`n handen later is het onderwaterschip een heel stuk schoner en kunnen we weer varen. We hijsen de zeilen, al is het een beetje voor de sier. Alles werkt. Tijd om haar naar huis te brengen.

Een weekend later is het zover. We kunnen `s ochtends met Irene meerijden naar Woerden. Daar stappen we op de trein naar Amsterdam om vervolgens met de bus voor de haven van Volendam te eindigen. Gelukkig lagen de meeste spullen al aanboord, dus we hoeven niet veel te sjouwen. In een half uur zijn we vaarklaar en begint de tocht. Over het markermeer varen we naar de Oranjesluizen. Vandaag ook geen noemenswaardige wind, dus we doen het op de motor. Met als voordeel dat de stuurautomaat nog even aan de praat geholpen kan worden en de mast kan worden gestreken.

Het lukt om ons voor het donker het Amsterdam Rijnkanaal uit te varen de lek op en dan te stoppen bij ZV de Lek.

Na een paar uur varen loopt ineens het toerental terug van de motor. Gelukkig zijn we vlakbij een zijhaventje en kunnen we daar even ronddrijven. Het dieselfilter is verstopt. Gelukkig was er een reserve mee en kan mij vader die wisselen, terwijl ik zorg dat we niks raken en mijn moeder de nodige assistentie verleent bij de operatie. Missie geslaagd we kunnen weer door. In de jachthaven halen we de dieseltank nog helemaal leeg en halen we er voor de zekerheid nog even een doek doorheen.

De volgende dag varen we via de Lek, de Oude Maas, het Spui naar het Haringvliet. Qua uitzicht een leukere tocht dan de dag ervoor.

En we boffen ook vandaag weer met het weer. In de loop van de dag kunnen er steeds meer truien uit en genieten we van de zon. Op het Spui zijn we wat te vroeg om stroom mee te hebben. Dus meren we even af bij de buitensteiger van Oud-Beijerland en zetten we de mast weer. Helemaal naar Stellendam varen hebben we nog geen zin in, dus we pikken een ankerbal op. Morgen het allerlaatste stukje. Eerst nog even genieten van een mooie zonsondergang.