Solatrix

Uiteindelijk wordt je het meeste in je leven beoordeeld op het resultaat en niet op de weg ernaartoe. Zou het daarom zo fijn zijn als het resultaat van al het harde werken langzaam zichtbaar wordt? Want na maanden van heel hard en veel klussen begint er eindelijk eindresultaat te komen. And it feels good!

Het is alweer een hele tijd geleden dat er een blog is verschenen. En dat heeft maar één simpele reden. Ik was te druk, vooral met klussen. Maar er is een heleboel gebeurd.

Laten we beginnen bij de boegschroef. Heel eerlijk heeft me deze wat slapeloze nachten opgeleverd. Want nadat het gat zo mooi was gelukt heb ik de ring eromheen kaal geschuurd tot het laminaat om te zorgen dat er een goede hechting zou zijn voor de matten waarmee hij vast gelamineerd wordt. Toen ik dat had gedaan zei mijn broer meet even de vochtigheid van het laminaat, want die mag niet te hoog zijn als we gaan lamineren. Paul was bereidt dit te doen. Alleen begon zijn apparaat steeds te piepen tijdens het meten. Wat maar één ding betekend: niet goed. Hierbij ging mijn vochtigheidsgraad ook omhoog. Ja ik kon wel huilen, maar ik begon vooral erg te zweten. Want nu heb ik twee grote gaten in de boot met het risico dat ik niet kan lamineren. Laminaat mag je niet gewoon lekker de föhn opzetten of een kachel vol op zetten. Want als het boven de 80 graden komt worden de weekmakers week en die worden niet meer hard. Met zoals ik het voor me zie een flubberboot als gevolg. In praktijk zal dit wel meevallen, maar in mijn dromen was het zeker zo. Dus voorzichtig een kachel erin gezet, die alleen aan stond als ik er was. En van mijn vader een grote ventilator geleend voor luchtstroming langs de boot. Want zo wordt het vocht afgevoerd. De meest ideale omstandigheid om een boot te laten drogen is buiten vol in de wind. Maar ja ik was juist lekker aan het genieten van de binnen stalling. Twee weken later weer gemeten. Helaas weinig verandering. Maar om mijn planning te halen werd het toch tijd om te lamineren. Gelukkig was er iemand die tegen me zei; Melinda als die meter er niet was geweest had je het toch ook aangedurfd. En daar had hij 100% gelijk in, want de boot heeft geen osmose dus is naar mijn idee niet super vochtig. Dit zorgde voor een nieuw plan in mijn hoofd. Eerst even een stukje proef lamineren op het stukje wat eruit was gezaagd. Als deze niet binnen een half uur wit uitslaat moet het gewoon gaan.

M`n broer zag dit ook zitten en kwam mij al snel daarop helpen. Gelukkig slaagde de test en kon het lamineren beginnen. Samen knippen we matjes in allerlei soorten en maten. We lamineren eerst de tunnel van binnen vast. Dit doen we door matten in te knippen die zo om de tunnel kunnen en tegen de huid. Op de huid en over de tunnel gaan vervolgens weer hele matten om er een mooi geheel van te maken. Ben wil graag matten plakken en kruipt dus in het vooronder. Terwijl ik aan dek de matten in rol met polyesterhars. Gelukkig is de samenwerking goed want de hars hard snel uit.

Dit laten we eerst een paar dagen uitharden. Dan komt Ben de klus afmaken en zaagt netjes de buis af en plakt daar ook nog mooi matten. Ondertussen kan ik aan dek lekker door.

Afgelopen week heb ik samen met mijn vader er vervolgens de boefschroef in geplaatst. Na eerst uit te hebben gemeten waar de as moet komen om de schroef in het midden van de tunnel te krijgen, was het weer tijd om in de mooie buis gaten te boren. Één voor de as en twee voor de bouten die het staartstuk op zijn plek houden. Daarna is het tijd om te kitten en buiten het staartstuk in het gat van de as te krijgen. Natuurlijk hadden wij dit heel mooi gemaakt en ging dat dus piepend. Maar het is gelukt. Met dit als super mooi resultaat. En als ik hem gebruik zal ik aan m’n hele familie denken. Want het was mijn moeders idee, m’n broer heeft de tunnel verzorgd en m`n vader de motor.

Ook zijn ondertussen de nieuwe doorvoeren geplaatst en van de week ook de sensoren voor het log en de dieptemeter. Wat zorgde voor een nieuwe mijlpaal. Solatrix is van onder weer waterdicht! En dat is toch wat elke schipper wil.

Als we dan een stukje in gedachten omhoog gaan komen we op de romp. Ook hier is veel werk verzet. Beginnend met het schuren van alle striping. Een tijdrovend klusje. Zeker de rand net onder het dek heeft twee vervelende randjes die echt met de hand moeten worden geschuurd en zorgen voor vele uren schuurfeestjes en een nieuwe huidskleur. Om de verf en de primer eronder er enigszins makkelijk af te krijgen moet ik na de verfafbijt met korrel 120 schuren. Helaas is dit te grof om daarna te kunnen schilderen. Dus schuur ik alles nog een keer met 240, waarmee ik ook nog de schuurfouten van de vorige eigenaar eruit schuur. Want ook die kwamen nu mooi bovenwater.

Al het werk brengt heel wat nostalgie naar boven, want ineens is er weer een bruine draak die er staat. Alleen glom bij die altijd mooi de romp, dus het wordt tijd om te polijsten. Dit wil ik gedaan hebben voor ik ga schilderen, zodat ik de verf daarmee niet kan beschadigen. Tijdens mijn schuuractiviteiten waren er professionele poetsers bezig in de loods dus ik heb wat af kunnen kijken en advies kunnen inwinnen. Tijd om mijn nieuwe poetsmachine aan het werk te zetten. Ik polijst haar eerst met RS02 van Riwax. De wat grovere polijst. Hiermee gaat ze naar mijn idee na vele uren polijsten al heel mooi glimmen. Maar op advies van de poetser doe ik het hierna ook nog met RS06 de fijnere polijst. En ja dan kan ik me haar weer kammen in de romp. Want fijn om dit als resultaat te hebben, naast grote spierballen. Natuurlijk ga je ook meer dingen zien op een glimmende romp. Zo vertellen enkele reparaties en diepere krassen nu het verhaal van de boot. Maar ja we lopen allemaal een krasje en een rimpeltje op met de leeftijd toch?

Tijd om nog een stukje omhoog te gaan naar het dek. Want daar zijn ondertussen meerdere keren de randjes geplamuurd en geschuurd. Uiteindelijk ben ik tevreden en wordt het tijd om te gaan primeren. Hiervoor verwijder ik nog meer. De preekstoel en de hekstoel moeten eraan geloven. Anders kan ik niet fijn rollen en stel dat ze er ooit een keer af moeten dan heb ik er spijt van als ik daarmee de lak mee trek. Natuurlijk gaat dit niet zonder horten of stoten, want de hekstoel zit verschrikkelijk vast en de moeren die niet loswillen zitten natuurlijk achterin de bakskist waar je allen op de tast helemaal klem verschrikkelijk veel kracht moet zetten. Maar opgeven is geen optie en de aanhouder wint. Dus ik ben half blauw, maar ja voor de kenners is dat redelijk normaal. En de hekstoel is er af. Ik span wel wat lijntjes om te zorgen dat ik aan dek blijf. Gelukkig heeft de scepters verwijderen geen zin, omdat de pootjes waar zij instaan het breedste deel zijn. Dus daar kunnen mooi de lijnen door.

En dan breekt eindelijk een belangrijke fasen aan. Het schilderen. Ook hier heb ik geluk mee. Tijdens het polijsten was de professionele schilder bezig in de loods. Dus ook hier kon ik nog wat advies in winnen. Naast het advies dat ik al van veel mensen had gehad. Met al die kennis op zak was het maar gewoon tijd om het te gaan doen. Beginnend met de ZF primer. Wat een rotklus was dat. Rolletjes die uit elkaar varen, het verbruik dat veel hoger lag dan aangegeven. Kortom veel langer bezig dan gehoopt en nog wat doosjes thuis laten bezorgen. En tijd om m`n geld ergens anders aan uit te geven heb ik toch niet.

Maar langzaam wordt ik er handiger in. Dus tijd om te gaan lakken. Een erg spannend en leuk moment. Want pakt de kleur zo uit als gedacht? Ik begin met het crème schilderen. Door alle randjes het lastigste. Maar ik krijg van mijn moeder kleine rolletjes en dat blijkt de oplossing te zijn. Het rolletjes verbruik ligt een stuk lager en het resultaat is een stuk mooier. In het primeren had ik al geleerd; je moet er al heel snel niet meer aankomen. Niet nog even willen bijwerken. Het is dus heel secuur schilderen en in één keer goed. En in de juiste route, want ja kan niet meer over je werk heen. Om de kleur te testen schilder ik ook het blauw helemaal op de onderste rand. Deze rand raakt niks anders, waardoor dit afplak technisch gaat. Het resultaat mag er zijn al zeg ik het zelf.

Helaas is één laag niet goed genoeg. Dus mag ik weer gaan schuren. Deze keer met korrel 320. Het kan ook geen kwaad, want ondanks uitvoerig ontstoffen en afnemen zaten er best veel stofjes in. Daarna volgt de final laag van het crème, een spannende om te doen. Maar ik vind dat voor een amateur het eindresultaat er mag zijn.

En dan denk je waarschijnlijk, dat is wel genoeg werk geweest allemaal. Maar ook binnen is er nog gewerkt. Het is namelijk ook de hoogste tijd om de elektriciteit aan te pakken. Dus als de verf even moet uitharden ben ik de oude kabels aan het verwijderen. En nieuwe in de kabelgoten, en niet erbuiten zoals veel oude bekabeling, aan het trekken. Allemaal volgens een uitgedacht schema met de juiste nummers. Dus binnenkort ook licht voor anker en niet alleen aan de walspanning. Een mooi vooruitzicht om over verder te dromen.