Solatrix

Nu Solatrix lekker binnen staat is het tijd om echt meters te gaan maken. Eerst stort ik me op het helemaal kaal maken van het dek. Want de grote oppervlakken zijn nu wel kaal. Maar alle randjes moeten ook perfect kaal om straks weer nieuwe antislip te kunnen plaatsen. Uren van met een schrappertje randje voor randje kaal maken volgen. Ik begin vrolijk voorop en dat gaat best goed, maar naar mate ik verder naar achter kom wordt de speelruimte kleiner en heb ik aan alle kanten het gevoel that I am living on the edge.

Als afwisseling maak ik ook de rand op de opbouw kaal. Daarbij haal ik eerst met verfafbijt de meeste verf eraf en schuur ik daarna vooral de primer er nog even af. En dan verschijnt een bruine rand. En dat doet oude tijden toch wel herleven. Beelden van de oude Bruine Draak van m`n ouders komen voorbij. En heel eerlijk ziet ze er nu beter uit dan ervoor. Maar toch krijgt ze maar een kleurtje. Na lang wikken en wegen heb ik eindelijk kleur gekozen en wordt het RAL5009 (Azure blue). Geen traditioneel blauw en ook niet groen. Een echt Melinda kleurtje.

Om overal goed bij te kunnen strip ik haar ook steeds verder. Eerst gaan de ramen eruit. Even lekker ventileren. Dan de railzen van dek. Helaas moet ik dan op twee plekken tegelijk zijn en lukt dat me nog steeds niet zo goed. Gelukkig zijn mijn ouders zo lief om een dagje te komen helpen. Dus samen halen we de railzen van dek en verwijderen we ook alle doorvoeren en afsluiters. Want ook die wil ik uit voorzorg vervangen hebben. Je wil het toch niet meemaken dat de hele boot een refit heeft gehad en dat ze dan zinkt door een slechte doorvoer. Dus bestel ik nieuwe koperen doorvoeren en afsluiters. Als je het doet moet je het goed doen en ze ligt straks op zout, dus is koper de beste oplossing. En ja ik vind het ook gewoon mooi. Al vind de portemonnee het iets minder mooi.

Het is wel ook het moment waarop ik me realiseer dat ze nu echt even niet meer te water kan of de hal uit kan. Aan alle kanten is ze open. Het voorluik is na jaren weer los. Deze zat dicht gekit. Alle ramen zijn eruit, de doorvoeren zijn eruit. Kortom absoluut niet wind of waterdicht. Een raar idee voor mij. Mijn boot ligt eigenlijk altijd vaarklaar. Dus tijd om hard door te werken. Dan kan er deze zomer weer genoten worden.

Ik begin aan de klus waar denk ik elke watersporter met eigen boot tegenop ziet. Het onderwaterschip schuren. Want hierbij voel je aan alles in je lijf hoe groot je boot is. En ik kan je vertellen deze voelt heel groot! Na een dag met het zweet op m`n rug doorwerken is de helft ongeveer kaal. Kleine kanttekening in de loods is het 5 graden, maar ik zweet me rot. Wisselend van heel erg oncomfortabel naar een beetje oncomfortabel wordt toch langzaam elk vlak kaal. Een week later hark ik weer alle moed bij elkaar en schuur ik de andere helft. Nu alleen nog even de kiel en het roer. Ik hoor het me nog zo zeggen. Dus de volgende dag denk ik dat fix ik even. Helaas bijna zes uur later is de kiel pas kaal. Die wilde echt niet meewerken. Maar gelukkig zo en niet andersom. Stel je voor dat de hele romp niet geschuurd wilde worden. Dan maar een kiel waar je voor kan zitten en niet boven je hoofd op je knieën hoeft te doen. Eindelijk is de klus geklaard. Er is geen spier in m`n lichaam die denkt dit ooit nog een keer te willen doen. Hopelijk is dat ook niet meer nodig. Want er gaat straks silic one op en dan zou het daarna alleen nog maar bijwerken moeten zijn en niet meer kaal.

Het goede nieuws is, ze kan een beetje worden uitgepakt. Nu kan je ook echt zien wat ik heb gedaan. Want voor de zekerheid om de booteigenaren om me heen ook een beetje te vriend te houden had ik een tentje gebouwd. Want ook al schuur ik met stofzuiger aangesloten op de machine je weet nooit waar het stof helemaal blijft. En aan mezelf te zien wat dat een goede keuze. Ik durfde toch niet voor te hebben gedouched boodschappen te gaan doen. Want ik was toch wel een smurfje geworden.

En dan was het gisteren tijd voor een hele spannende klus; het gat zagen van de boefschroeftunnel. Gelukkig ook deze keer in het gezelschap van mn ouders. Om er een beetje in te komen dachten we vervangen eerst even de seal op de schroefas en de zinkanodes. Ondertussen hadden we wel moeten leren dat niks even is. Want ook deze klus bleek even iets meer werk. De schroefas draaide al steeds iets zwaar en nu snapte we waarom. De as kwam niet goed uit voor de motor. Kortom de motor moest om. Dus motorsteunen los en met veel tornen kwam hij op zijn plek. Snel motorsteunen weer vast en toen kon toch de schroefas weer op zijn plek. De nieuwe anodes paste gelukkig wel goed.

Toen was het toch tijd voor de tunnel. We hadden al een keer nagedacht over de positie. Die meten we binnen nog een keer na en boren dan een klein gaatje van binnen naar buiten. Buiten vinden we deze toch was hoog zitten. Dus gaan we binnen nog een keer kijken. Hij kan wel vijf centimeter omlaag. Dan moet het nog steeds lukken om onder de buis binnen ook te lamineren. Dus boren we nog een gaatje wat lager. Wel even voor de zekerheid gecheckt of het oude gaatje dan binnen de buis zou vallen. Nu zijn we tevreden. De buis zit diep genoeg om geen lucht aan te zuigen en ver genoeg naar voren om een groot genoegen arm te maken om de boot straks ook daadwerkelijk te draaien. Dus meten we aan de andere kant de zelfde locatie uit. Mede door alvast een draadeinde door het gat te steken. Tevreden boren we het gat aan de andere kant. Nu kan het draadeinde door en door. Hieraan bevestigen we een soort passer om het ‘rondje’ op de romp te tekenen. Aangezien de romp niet vlak is is dit een rare vorm.

En dan komt het lastige in de juiste hoek en dat is dus niet vlak op de romp moet deze worden uitgezaagd. Mijn vader pakt die klus met beide handen aan. Ik schijn bij controleer of de hoek goed blijft en zuig het stof af en zo maken we samen de gaten. We werken met een slijpschijfje op de boormachine de gaten verder bij totdat de buis er aan beide kanten piepend in wil. We did it! En voor een eerste keer zijn we beide best trots.

Nu wachten op betere temperaturen voor de volgende stappen. Maar ach tot die tijd is er nog genoeg te doen. Want in de tussentijd heeft mijn moeder al veel aan dek geschuurd, dus ik kan gaan plamuren.