Solatrix

Vandaag precies twee maanden geleden ging bij mijn vader definitief het lampje uit. Mijn lieve, stoere vader, mijn beste maatje die overal een oplossing voor had kon de strijd tegen deze verschrikkelijke ziekte niet winnen.

Sindsdien lijkt de zon wat minder fel te schijnen. Blijkbaar is jouw lampje daarbij van groot belang. Maar papa je hebt me altijd geleerd dat opgeven geen optie is en dat als je ergens aan begint je het ook af moet maken. Dus ook dit project moet door. Overigens was dit project er zonder mijn vader nooit geweest. Hij was toch de man die ons, hele gezin, heeft aangestoken met het zeilvirus en de drang om op of rond het water te zijn. En daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn. Want ook nu merk ik dat ik op de boot of op het water rustiger word en ik weer de energie vind om door te gaan. En heb ik het gevoel dat hij bij me is.

Hoe is het dan nu met de Solatrix? Want het is al lange tijd stil. En toch heb ik niet stil gezeten. Klussen was namelijk een goede afleiding ook al kost alles momenteel iets meer energie. Ik had al super hard gewerkt in de hoop dat papa de tewaterlating mee kon maken en we in ieder geval nog één keer samen op Solatrix zouden kunnen varen. Maar dat mocht helaas niet zo zijn. Gelukkig heb ik ook een hele lieve moeder die mij wilde helpen Solatrix weer te laten drijven. Dus volgde er vele uren van klussen en deze keer vaak niet alleen. Waarbij de lange todolijst werd afgewerkt. Met onder andere de stootlijst terugplaatsen met ontelbaar veel schroefjes en een heleboel kitresten te verwijderen. Werd al het dekbeslag teruggeplaatst. Alle slangen weer aangesloten. Kwam m`n broer de boot voorzien van haar nieuwe naam en ligplaatst en werd zij daarna in de was gezet.

Daarnaast is het onderwaterschip voorzien van het Silic One systeem van Hempel. Een hele klus. Aangezien je op kale plekken 5 lagen twee componenten primer moet zetten, dan nog een laag tie coat en dan nog twee lagen silic one. De grootste uitdaging hierbij is nog dat tussen sommige lagen maar enkele uren mag zitten. Dus het was werken volgens een strak schema. Met als voordeel dat er niet naar de weersverwachting gekeken hoefde te worden omdat ze binnen stond. Wel moest er onder de stempels van de bok ook geschilderd worden. Dus is de boot nog een keer verplaatst op haar stempels zodat ook hier geschilderd kon worden. En zo werd Solatrix grijs, wit, grijs, wit, grijs, geel en dan eindelijk rood.

Toen nog even de hoofdmotor aansluiten. Een klus waar ik even over na moest denken en me toe moest zetten. Want ik had deze losgehaald omdat de aansluiting rommelig zat en dat kon natuurlijk niet. Maar normaal gesproken zou mijn vader dit zo weer aansluiten en had ik dus geen foto`s gemaakt van hoe het zat. Nu kon ik hem niet even bellen hoe het moest. Ik had wel een backup in de vorm van oom. Maar na wat logisch nadenken gingen de lampjes op het paneel weer branden en geloofde ik erin dat hij ook wel weer zou moeten starten.

Naast de romp was er ook nog een mast die klaar moest. Ik had al maanden geleden nieuwe LED verlichting gekocht en een windmeter en nieuwe windindex. Dus moesten er vele nieuwe kabels worden getrokken en aangesloten en maakte ik een nieuwe topunit met marifoonantennes en de nieuwe windex en windmeter. Ook is de mast voorzien van nieuwe verstaging en een rolprofiel voor het voorzeil. Een comfort die voor de solozeiler toch wel heel fijn is en ik het geld meer dan waard vond.

En toen was het op 21 juni eindelijk zover. Ze kon te water. Voor het eerst het buitenlicht zien (toen ik erbij was). En ja de kleur bevalt. Toch even spannend. Want buiten is toch altijd anders dan binnen.

Het te water laten vind ik altijd al spannend. Maar ik merkte nu dat ik het nog spannender vond. Want normaal gesproken als er iets niet functioneerd of niet goed ging was daar mijn vader met de oplossing en de helpende hand. En als hij er niet fysiek bij kon zijn dan kon hij telefonisch of over de mail altijd wel uitleggen hoe ik het zelf op kon lossen. En nu moest ik het toch echt zelf doen. Een stemmetje in m`n hoofd zei dat ik moest kunnen. Zoals papa altijd zei; je hebt de oceaan over gezeild dus dit moet je ook kunnen. En inderdaad hij heeft zoals gewoonlijk weer gelijk. Overigens hebben heel veel mensen aangeboden me te helpen. Maar ik ben nou eenmaal iemand die dingen graag zelf doet en wil kunnen.

En al ging de tewaterling niet vlekkeloos, want de dieptemetersensor lekte. En helaas was deze er vanaf onder ingeplaatst omdat het gat in de vloer binnen niet op de goede plek zat. Waardoor nu de vloer open gezaagd moest worden om deze eruit te kunnen halen, zodat deze vervangen kon worden door de plug. Gelukkig kwam een goede vriend kijken en helpen. Dus was de klus zo geklaard. Daarna de mast erop en toen kon ik de motor starten. En gelukkig was dit starten en lopen.

En zo kon de eerste tocht na maanden van klussen eindelijk beginnen. Want ik vond het leuk om naar Middelharnis naar de Novatrix te varen. Waar mijn moeder mij op zou wachten. De tocht verliep vlekkenloos. En wat was het fijn om op eigen kiel weer even alleen op het water te zijn.

In Middelharnis volgde een speciaal ontvangst. Waarbij de foto meer zegt dan duizend woorden.

Ondertussen ligt ze in haar box in Herkingen en wordt hier ook verder geklust. Over de tocht hierheen en de klussen later meer.

Voor nu wil ik alleen nog zeggen. Papa ik hou van je en dat zal altijd zo blijven. Je zal altijd een stukje van mij en van Solatrix uitmaken en zo blijven we samen op avontuur gaan.